Bugünkü konumuz iş kıyafeti bakma zorunluluğu ve bu süreçte benim aracı bulmam.
Şimdi yeni mezun olduğunuzda artık görüşmelere stajyer olarak gidemeyeceğiniz için daha resmi giyinmeniz gerektiği ile yüzleşiyorsunuz. Hal böyle olunca siyah kumaş pantolon veya etek, beyaz gömlek vs arayışlarınız başlıyor. Ben de o dönem yeni mezunum, bir iki iş görüşmesine gidiyorum ama öyle aşırı resmi de giyinmiyorum fakat resmiyete geçmem gerektiğinin farkındayım.
O AVM senin bu çarşı benim geziyorum ama takıntılı bir insan olduğum için o çok basit gözüyle baktığımız siyah pantolon, beyaz gömleği bulmak benim için hayli zor oldu.
Bir gün annemle İstanbulumuzun güzide ilçelerinden birine gittik. Çarşıda mağaza ve butikleri dolaşıyoruz. Annem artık çıldırmış vaziyette alt tarafı kumaş pantolon alacam ne kadar zor olabilir ki...
Çarşıda dolanırken bir butiğe girdik. Butiğin sahibesi de tatlı mı tatlı genç bir hanımefendi. Bir yandan askıdaki kurcalarken bir yandan sohbete tutulduk. Butiği yeni açmış, bulunduğu ilçeye yeni taşınmışlar. Eşi elektronik/teknoloji sektöründeydi sanırım. Ben o zamanlar da dertliyim tabi; iş bulamıyorum. Kardeşi de yanlış hatırlamıyorsan reklam sektöründe çalışıyormuş. Butik sahibesi o kadar güler yüzlü, o kadar iyi kalpliydi ki eşinin medya sektöründe çalışan arkadaşları varmış, ondan bana yardımcı olmasını isteyeceğini söyledi. Eşinin mail adresini ve numarasını yazdığı kartı bana uzattı ve özgeçmişimi göndermemi istedi. Güle oynaya aldım tabi o kartı. Öte yandan hiç ümidim yok çünkü günümüzde kim tanımadığı insana elini uzatıyor ki... Ben eve döner dönmez özgeçmişimi güncelleyerek butik sahibesinin eşine gönderdim. Bir ümit belki yardımcı olur diye de düşünmeden edemiyorum. Umut fakirin ekmeği sonuçta.
Birkaç gün geçti bahsettiğim adam aradı "Bir arkadaşımın gastronomi üzerine sektörel dergisi var, onunla konuştum görüşeceksiniz, umarım bu iş olur" dedi. Ben heyecandan ve sevinçten havalara uçtum tabi. İnsanlıklı bir aileymiş vesselam.
Bu noktada ara bilgi vermezsem olmaz. Bahsettiği dergiye ben internet üzerindeki kariyer portallarından ve kendi sitelerine mail atarak daha öncesinde başvurmuştum ama geri dönüş olmamıştı. Hatta hiç geri dönüş olmadığı için son maili o kadar laubali yazmıştım ki işe başladıktan sonra umarım hatırlamazlar diye içimden geçiriyordum. Fakat iş arkadaşımın bilgisayarının masaüstünde o dosyayı görmüştüm. Görmek pek hoş hissettirmemişti.
Her neyse ben görüşmeye gittim, işi de aldım ama bu macera fazla uzun süreli olmadı. Fakat o kısa sürede yazabileceğim birçok şey başıma geldi. O yüzden kısa süreli gastronomik maceramı başka bir postta anlatacağım.
Yazıyı bitirmeden önce size de hiç tanımadığınız birisi iş bulmanızda yardımcı oldu mu çok merak ediyorum. Lütfen yorum kısmında benimle paylaşın. Ben o butik sahibesi ve eşini düşündükçe 'Dünya böyle insanların hatırına dönüyor' diye düşünüyorum. Ayrıca işe girip çıktından sonra teşekkür mahiyetli tekrar o butiğe gitmiştim fakat kapanmıştı. Çok üzüldüm. Umarım hayatta her şey gönüllerince olur...
Devamını Oku »
Şimdi yeni mezun olduğunuzda artık görüşmelere stajyer olarak gidemeyeceğiniz için daha resmi giyinmeniz gerektiği ile yüzleşiyorsunuz. Hal böyle olunca siyah kumaş pantolon veya etek, beyaz gömlek vs arayışlarınız başlıyor. Ben de o dönem yeni mezunum, bir iki iş görüşmesine gidiyorum ama öyle aşırı resmi de giyinmiyorum fakat resmiyete geçmem gerektiğinin farkındayım.
O AVM senin bu çarşı benim geziyorum ama takıntılı bir insan olduğum için o çok basit gözüyle baktığımız siyah pantolon, beyaz gömleği bulmak benim için hayli zor oldu.
Bir gün annemle İstanbulumuzun güzide ilçelerinden birine gittik. Çarşıda mağaza ve butikleri dolaşıyoruz. Annem artık çıldırmış vaziyette alt tarafı kumaş pantolon alacam ne kadar zor olabilir ki...
Çarşıda dolanırken bir butiğe girdik. Butiğin sahibesi de tatlı mı tatlı genç bir hanımefendi. Bir yandan askıdaki kurcalarken bir yandan sohbete tutulduk. Butiği yeni açmış, bulunduğu ilçeye yeni taşınmışlar. Eşi elektronik/teknoloji sektöründeydi sanırım. Ben o zamanlar da dertliyim tabi; iş bulamıyorum. Kardeşi de yanlış hatırlamıyorsan reklam sektöründe çalışıyormuş. Butik sahibesi o kadar güler yüzlü, o kadar iyi kalpliydi ki eşinin medya sektöründe çalışan arkadaşları varmış, ondan bana yardımcı olmasını isteyeceğini söyledi. Eşinin mail adresini ve numarasını yazdığı kartı bana uzattı ve özgeçmişimi göndermemi istedi. Güle oynaya aldım tabi o kartı. Öte yandan hiç ümidim yok çünkü günümüzde kim tanımadığı insana elini uzatıyor ki... Ben eve döner dönmez özgeçmişimi güncelleyerek butik sahibesinin eşine gönderdim. Bir ümit belki yardımcı olur diye de düşünmeden edemiyorum. Umut fakirin ekmeği sonuçta.
Birkaç gün geçti bahsettiğim adam aradı "Bir arkadaşımın gastronomi üzerine sektörel dergisi var, onunla konuştum görüşeceksiniz, umarım bu iş olur" dedi. Ben heyecandan ve sevinçten havalara uçtum tabi. İnsanlıklı bir aileymiş vesselam.
Bu noktada ara bilgi vermezsem olmaz. Bahsettiği dergiye ben internet üzerindeki kariyer portallarından ve kendi sitelerine mail atarak daha öncesinde başvurmuştum ama geri dönüş olmamıştı. Hatta hiç geri dönüş olmadığı için son maili o kadar laubali yazmıştım ki işe başladıktan sonra umarım hatırlamazlar diye içimden geçiriyordum. Fakat iş arkadaşımın bilgisayarının masaüstünde o dosyayı görmüştüm. Görmek pek hoş hissettirmemişti.
Her neyse ben görüşmeye gittim, işi de aldım ama bu macera fazla uzun süreli olmadı. Fakat o kısa sürede yazabileceğim birçok şey başıma geldi. O yüzden kısa süreli gastronomik maceramı başka bir postta anlatacağım.
Yazıyı bitirmeden önce size de hiç tanımadığınız birisi iş bulmanızda yardımcı oldu mu çok merak ediyorum. Lütfen yorum kısmında benimle paylaşın. Ben o butik sahibesi ve eşini düşündükçe 'Dünya böyle insanların hatırına dönüyor' diye düşünüyorum. Ayrıca işe girip çıktından sonra teşekkür mahiyetli tekrar o butiğe gitmiştim fakat kapanmıştı. Çok üzüldüm. Umarım hayatta her şey gönüllerince olur...
